باغ مصری چیست ؟

آثار و شواهد موجود در باغ های کهن شرقی نمایانگر آن است که شرق مهد تمدن هنر بوده است . امروزه بسیاری از آن آثار بصورت نقوش ، کتیبه ها و نقاشی در بسیاری از موزه های اروپا و آمریکا باقی مانده است .بطور کلی وجود سبک و فرم های خاص در هنر نقاشی و باغ سازی خود نمایانکر فرهنگ اصیل این سرزمین و همچنین نشانگر ارتباط انسان و گیاه در طول تاریخ می باشد. همجنان که قبلا گفته شد باغهای تفریح مصریان و پارسیان خصوصا قبل از میلاد مسیح خود بزرگترین منبع تاریخ هنر باغسازی می باشند. کهن ترین دوره ای که در آن هنر باغسازی را می توان به کمک نقوش و کتیبه ها جستجو کرد مصر قدیم می باشد. شایداین دوره درست همزمان بابا دوره طلایی مصر بین سلطنت رامسس اول و دوم می باشد. شاید این دوره مصر به حد اعلای شکوفایی هنر معماری خود رسیده بوده است به عبارت دیگر کلیه شاهکارهای هنری مصر قدیم متعلق به این دوره می باشد . تاریح دوران فراعنه از حضرت موسی وبعد از آن نمایانگر آن است که جریان اصلی حیات زندگی مصریان رود نیل بوده این رود از کوههای سودان سرچشمه و طغیان همه ساله آن موجب باروری و حاصلخیزی خاک میگردیده است . بنابراین قابل تصور و توجه است که این سیستم آبیاری امکان احداث باغهایی افسانه ای را با شرایط خاص پدید می آورد . باز می توان چنین تعبیر و تفسیر کرد که سیستم باغ سازی در مصر قدیم برپایه باغ سازی کشاورزی بوده است . شاید بتوان گفت کشت گیاهان در آن دوران بر مبنای روشهای خاص مورد مطالعه و محاسبه بر حسب توضیع و مقدار آب انجام میشده است . ولی بطور کلی براساس خصلت ماهیت حکومت چنین به نظر میرسد که باغهای لوکس  و تفریحی برای مردم عادی کمتر متداول بوده و فقط منحصر و محدود به باغهای اطراف قصرهای سلطنتی و مزارغ میشده است . بنابر نظریه استرابن کیفیت ساختمانی و اصول مهندسی این نوع باغها با باغهای کشاورزی اختلافاتی داشته است . در این گونه باغها اغلب گیاهان بلندپایه از قبیل : انواع نخل ، افرا و اکالیپتوس متداول بوده است . ارتباط مصریان قدیم با برخی از کشورها مانند یونان قدیم موجب شد برخی از درختان مانندانار انجیر و موز به مصر برده شوند . نگته مهم در این باغهای مصری تنظیم طرح بر اصول محور سازی است. در تنظیم این هماهنگی محور اصلی را از درب ورودی باغ آغاز و به پارک یا قصر، حیاط گوچک و حیاط بزرگ مرتبط می کردند. تزیینات در باغهای مصری مخصوصا در اطراف قصرها از روشهای خاص مهندسی برخوردار و ایجاد داربست های یک طرفه یا دو طرفه در کنار دیواره ها ، راهروها مرسوم بوده همچنین در فضای باغ ، حوض خانه بسیار بزرگ احداث می شده است . به منظور تزیین اطراف حوض و حوضخانه ها  از گیاهان زینتی پاکوتاه برای جداسازی قطعات از یکدیگر از دیواره یا پرچین های کوتاه با طول زیاد استفاده می شده است. از آنجاییکه فراعنه خدایان بودند نصب مجسمه های آنان خدایان قدیمی عظمتی به باغ و قصر می بخشیده است . در برخی از قصرها پس از احداث ساختمان دریاچه یا برکه بزرگی را می ساختند که رشته های آن به رود نیل متصل می گردید و در آن قایق رانی می کردند همجنین در قصر یکی از فراعنه ستون بلندی در وسط باغ قرارداده بودند که در روی آن با خط هروگلیف مطالبی مربوط به سیاست و امور کشوری و... حک شده بود و عظمت آن خود زیبایی را خلق می کرد . به طور کلی تنوع کاری در مصر قدیم بسیار کم و محدود به بسیاری از گیاهان دارویی و دائمی بوده است . معماری بین النهرین در این دوره مردم اهمیت بسیاری به طبیعت داده  و به طورکلی می توان گفت که طبیعت را پرستیده و طبیعت برای آنها مقدس بوده به علت مقدس بودن طبیعت برای آنها ، آنها از طبیعت در زندگی خودالهام گرفته . در این دوره زمین را به عنوان منبع بقا و عنصر طبیعی بر شمرده و به همین دلیل زمین برای آنها مقدس بوده ، آب را عامل تولید، بقا ، رویش گیاهان و خنک کردن هوا دانسته و به همین علت آب نیز یک ارزش معنوی برای آنها داشته است . معماری بین النهرین بر می گردد به 3500 تا 300 سال قبل از میلاد که جز زمان باستان بود ه است . دوره بین النهرین شامل تمدن سومر ، بابل ، آشور و ایلامی بوده که تمامی آنها بین 2 رود دجله و فرات بوده که مهمترین آن سومر بوده که دارای اختراع خط میخی بوده ، دارای معابدی بودند که آنها را به عنوان زیگورات می شناسیم و این معابد حالت هرمی شکل داشته واز کوهها تبعیت کرده و جنس آنها از خشت خام بوده و از 3 طرف دارای پلکان بوده و با یک نوع قیر مخصوص نیز عایقکاری می شده   و مجموعا فرم یک هرم را داشته است .  شیوه باغسازی مصری که احتما لا شاهان هخامنشی توسط جنگهایی که در این منطقه داشتند این هندسه را وارد ایران گردند. 

ویژکی ها : 

محصور بودن ، حوض های مربع ، مستطیل و t  شکل ، کشیده ، منظم ، دارای محور آب ، محور داربست انگور ، عمود بر نیل ساخته می شده اند و شرقی وغربی بودن ، سبدهای گل آویز ، باغ های ساتراپی ، حرکت گیاهان رونده روی آب از خصوصیات این سبک باغسازی است .